کوچک تر که بودم

فکر مي کردم باران اشک خداست

ولي مگر خدا هم گريه می کنه چرا بايد دل خدا بگيره!!!!

دوست داشتم زير باران قدم بزنم

تا بوي خدا را حس کنم

اشک خدا را در یک کاسه جمع کنم تا هر وقت دلم گرفت

کمي بنوشم تا پاک و آسمانی شوم!!!

آسمان که خاکستری می شد دل منم ابری می شد

حس ميکرم که آدمها دل خدا را شکستند

و يا از ياد خدا غافل شدند

همه می گفتند باران رحمت خداست

ولي حس کودکانهء من می گفت:

خدا دلش از دست آدمها گرفته

هميشه موقع آمدن خوشحالي و موقع برگشت ناراحت...ولي خوب براي من هر دویش ناراحت كننده است....
خيلي بد است كه آدم هم زمان در دو مكان زندگي كند و به هيچ كدامش هم تعلق نداشته باشد...اصلا هر چيزي كه مجبور شوی  تقسيمش كني يک قسمی كيفيت خودش را از دست ميدهد...حتي زندگي....
من آدمي نيستم كه ديگران را زود فراموش كنم وهمين مشكل هم باعث ميشود كه مدام به فكر اين و آن باشم...حالاوجودم از حس هاي متفاوت....یک زره غم...يک زره  خوشي...و مقدار زيادي دلتنگي...خودت اين ها را بگذار كنارهم ببين مي تواني چيزي از كنارش بدست بیاوری ....
خیلی سخت است که آدم چیزی که در دل دارد به کسی که می خواهد بگوید گفته نتواند.
از خدا مي خواهم كه هيچ كس را از عزيز ترين كسانش دورو جدا نكند....

  
دروجودم جاری    
 
بگذارنامت راتکرارکنم  
 
نامت زیباست دلنشین است  
 
چه داشته ای که اینگونه مراطلسم کرده ای

  
  اینگونه نبودم توعشق را به من آشنا کردی  
 
توهوای دلم راباطراوت   
 
زمانیکه با توهستم به آسمان به بیکران پروازمی دهی  
 
پس بدان دوستت دارم

 
گرچه پایان راه رانمی دانم

که در کوهساران با تو گام بر می دارد

بگذار آن باشم

که در کنار تو گل می چیند

بگذار آن باشم

که از ژرفای احساسات خود به او می گویی

بگذار آن باشم

که رازهایت را به او می گویی

بگذار آن باشم

که در غم به سوی او می روی

بگذار آن باشم

که در شادی همراه او می خندی

بگذار آن باشم

                      که تو       عاشقش هستی